Welkom op PokemonRPG.nl, de grootste Pokemon RPG van de Benelux. Nog geen account? Registeer hier.

'25'


PokemonRPG Forum Creatief Forum '25'
1101x bekeken

Let op: je kunt alleen een bericht verzenden wanneer je online bent.


< 1 >

Trainer750
19-07-2019, 21:02
Ik plaats het verhaal gewoon, omdat ik niet te lang wil wachten. Nogmaals, dit kopie komt vanuit het 3de leerjaar. Dus ik was nog jong. Dont judge me ;)

The 25ste Hunger Games

Lotus

*chop* *chop* ‘Wat een werk ook altijd.’ zucht ik vermoeid. District zeven is niet altijd het makkelijkste district om in te wonen. Je moet elke dag minimaal 20 bomen hakken. Maar vandaag is anders. Vandaag veel meer, eerder rond de veertig. Dit komt omdat het vandaag Hunger Games is. Hierbij worden van elk district, een tot twaalf, één jongen en één meisje gekozen tijdens de Boete. Die gaan dan tegen elkaar vechten in een arena die elk jaar verschilt. Tot de dood. Het woordje dood doet iets met me. Ik word er misselijk van. Een naar gevoel… Tijdens het hakken let ik niet op, en mis de boom. Ik raak mijn kar waarmee ik de stammen vervoer. ‘Doe is rustig aan!’ hoor ik achter me geroepen worden. ‘Sorry!’ roep ik terug. ‘Vandaag is de Hunger Games, dus voorzichtig met die dingen!’ ‘Het spijt me.’ Ik laad de laatste stam in en begin met trekken. ‘Dit ding is zwaar…’ zucht ik nogmaals. ‘Hulp nodig?’ hoor ik achter me gezegd worden. Niet dezelfde stem als net. Het is de stem van Ethan, mijn maatje. Ik ken hem al sinds kinderschool. ‘Ja, opzich wel.’ zeg ik. Hij komt me meehelpen met trekken. ‘Zo zijn we er toch wat sneller.’ zegt hij met een glimlach. Ik lach ook. Na een tijdje lopen, voel ik opeens een windvlaag. We kijken beiden omhoog, en zien een groot vliegtuig. ‘Tijd voor de Boete…’ zegt Ethan. We haasten ons snel naar de inschrijvingen. Daar moeten we ons bloed laten prikken en een vingerafdruk zetten. We zijn er bijna. ‘We zijn er.’ zegt Ethan. We lopen naar binnen, richting de rijen. Het duurt even, maar dan ben ik aan de beurt. Ik adem hard in. Die prik blijf je voelen. Ik wurm me tussen de mensen naar de rijen. ‘Lotus, hier!’ roept iemand zachtjes. Ik heb geen idee wie mij riep, en ook niet waar het vandaan kwam. Ik loop tussen de mensen door, opzoek naar de persoon. Dan hoor ik door de microfoon hakken lopen. Het begint. Ik sta stil te kijken naar degene wie het podium opkomt.

Clio

Waarom moet ik altijd degene zijn wie de tributen moet uitkiezen? Iedereen haat me hiervoor, terwijl ik er niks aan kan doen. Ik doe de deur open, en zie iets waar ik verdrietig van word. Er is een grote kans dat twee van al deze mensen dood zullen gaan. In een gevecht tot de dood. In een arena. Ik krijg een rilling over mijn rug. Dit jaar is speciaal. Elke vijfentwintig jaar komt er een speciale Hunger Games. Ik loop naar het podium. ‘Welkom, bij de Boete voor de 25ste Hunger Games.’ ‘Moge het lot je altijd goed gezind zijn’ Ik ben nerveus, wat ik niet snap, want ik doe dit al 25 jaar, sinds het begin. ‘Zoals altijd, dames eerst.’ Ik grabbel in de kom met kaartjes. Ik doe mijn ogen dicht en pak er een. Ik haal het stukje tape eraf en vouw het open. Ik lees de naam. ‘En de vrouwelijke tribuut voor de 25ste Hunger Games is…’ Er valt een stilte. Ik probeer op de naam gebaseerd te zoeken waar ze is. Soms heb je dat. Wanneer je een naam hoort, heb je altijd een beeld van degene, terwijl je diegene niet eens kent. ‘… Lotus Krevati…’ In het blok van de meisjes gebeurt wat. Iedereen kijkt één meisje aan. Ze is klein, geschat veertien jaar, met roze bruin haar. Het zit in een plooi. Ze kijkt angstig naar het podium. Dan komt er beweging. Ze wurmt zich door de mensen heen. De vredesbewakers gaan om haar heen staan, en ze lopen naar het podium. ‘Voorzichtig voor het opstapje…’ zeg ik. Ze loopt het podium op en komt langs me staan. ‘Iedereen, applaus voor de vrouwelijke tribuut voor District 7, Lotus Krevati!’ Ik applaudisseer zachtjes in de microfoon. Niemand klapt mee. Dat kan ik ze niet kwalijk nemen. Achterin zie ik een moeder huilen. Als je als moeder te horen krijgt dat je kind kans heeft om dood te gaan, dat gevoel… Dat gevoel is onbeschrijfbaar. ‘En nu voor de jongens…’ Ik loop naar de andere kom en herhaal hetzelfde. ‘En de mannelijke tribuut voor de 25ste Hunger Games is… Ethan Nanos…’ Opeens beweegt ze. Lotus trilt, maar ziet en enigszins ‘blij’ uit. Ik zie een jongen, geschat vijftien, met bruin haar dat in de war zit naar voren lopen. Volgens mij kennen deze twee elkaar…


Ethan

Ik was al verdrietig genoeg toen ze Lotus’ naam opriepen. Maar toen hoorde ik mijn eigen naam. En het ergste is, dat een van ons sowieso al niet gaat overleven. Ik zie mijn leven voorbij flitsen. Niet dat dat veel is, maar alsnog. Ik loop rustig naar voren en loop het podium op. Ik kijk naar Lotus. Ze ziet er bang, en ‘blij’ uit. Waarschijnlijk omdat ze weet dat ze niet alleen is. ‘Iedereen, applaus voor de mannelijke tribuut voor District 7, Ethan Nanos!’ roept Clio Perouka. Ze klapt zachtjes in haar handen. Iedereen kijkt me aan. Dat geeft mee een ongemakkelijk gevoel. Ze hopen natuurlijk dat één van ons dit overleefd. ‘Nogmaals, moge het lot je altijd goed gezind zijn…’ zegt Clio en ze zet haar handen op onze rug. Ze duwt on zachtjes naar de deur. De grote deuren openen en we lopen naar binnen. ‘Jullie hebben straks vijf minuten om afscheid te nemen.’ zegt ze een seconde nadat de deur dicht is. Dan loopt ze weg. Ik omhels Lotus meteen. ‘Wat zijn de kansen…’ zegt ze. ‘Vrijwel niks, maar toch wat.’ sus ik haar. ‘Ik ga naar de kamer voor het afscheid, ik zie je zo.’ zeg ik. Ik loop naar de deur. Ik doe hem open en ik zie mijn moeder en mijn broertje. Ik loop naar ze toe en omhels ze. ‘Och kind…’ zegt mijn moeder half huilend. ‘Niks aan de hand mam, niks aan de hand…’ sus ik haar. ‘Je kan dit makkelijk winnen, grote broer!’ roept mijn broertje. Ik geef hem een knuffel en een boks. ‘Zekers wel. Als ik logisch nadenk lukt het me wel.’ Er is even een stilte. ‘Je weet toch wel dat elke vijfentwintig jaar speciaal is?’ zegt mijn moeder. Shit, daar had ik nog niet bij nagedacht. ‘Ja…’ ‘Waarom moet jij ook dit jaar, precies dit jaar!’ roept ze boos. Ze is van streek. Dat gaan de vredesbewakers niet leuk vinden. ‘Rustig aan mam, ga nu maar. Ik zie jullie na de spelen. Ik beloof het.’ zeg ik rustig aan. Exact op dat moment komen de vredesbewakers binnen. ‘Tijd is om.’ zegt hij. Ze lopen de kamer uit. ‘Ik hou van-‘ zeg ik nog, maar ze waren de kamer uit. Tijd om te winnen denk ik bij mezelf. Ik heb het ze beloofd…


Als jullie het leuk vinden, kan ik in delen het verhaal verder posten. Laat weten of je dat wil, en of je het leuk vond hieronder in de reacties.

Laterzzz

~Max

Lana
19-07-2019, 21:34
Meer! :O

Eriks2002
19-07-2019, 23:56
fantastisch verhaal

Amine173
20-07-2019, 23:42
Meer echt een leuk verhaal


< 1 >

Je moet je inloggen voordat je kunt reageren. Klik hier om een account aan te maken!